Górskie widoki Doliny i potoki Zalew soliński Ciekawe miejsca Fotografie 

Spojrzenie na Bieszczady

 

 

 

 
Bieszczady to niezwykłe góry, Przyjeżdżamy w nie i nie możemy się pogodzić z powrotem do codzienności. 
Miejsca w których czas się zatrzymał. Szum wiatru między drzewami, działa jak narkotyk. 
Jelenie na rykowisku, budzące się niedźwiedzie, wyjące wilki, żubry na pastwiskach budzą grozę.
Małe żyjątka przemykające między trawami...
Bieszczady pozwalają się zatrzymać i popatrzeć na świat. Nie jesteśmy sami na tym urwisku życia. 
Pejzaże wprawiają w zachwyt; chce się śpiewać i płakać. 
Mieszkańcy okazują serdeczność i gościnność, wielokrotnie ktoś wzruszył się do łez kiedy nadszedł czas rozstania. Tego żalu nie da się ukryć; - trzeba tam wracać
 
 
 
Nie jeden raz siedziałem i w zachwycie malowałem te pejzaże, które ktoś przede mną stworzył. Kraina ta kołysała mą duszę od lat wielu. Piękno odkrywałem i tutaj pozostałem. Nie ciałem, lecz sercem swym. Baśń pisana palcem anioła, który strzegł mą stopę, nie zabłądziłem, dotrwałem, szlak odnalazłem. Droga moja pozostał niezmienną. To miłość do tej baśni. Chcę tam wracać, chce tam bywać i kolejne łzy wylewać - bo ma dusza płacze, że Bieszczady takie mocne, lecz niszczone przez niewdzięcznych, deptaczy, brak czułości i rozumu niszczy wszystko co bogate w piękno. 

 

Sprzedana ziemia odłogiem stoi. Zamieszkałe niegdyś gawry mchem zarosły. Wilki kłem swym wbitym w deskę zdobią mieszkania ludzkie. Natura zginęła od ciężkich pługów i koparek. Wygnano tych niewinnych na inny koniec świata. Dom tych zapomnianych zginął krzyżem schowany w kniei gęstej. Zburzono kulturę i dobytek. Lecz Bieszczady pozostaną drogie i odnajdą swych kochających i spragnionych. Miłość nie zginęła, więc kochajmy to co kochać trzeba. Baśnie, mity i historie niczym będą kiedy nas nie będzie. Trwajmy w tym pragnieniu dobra, piękna i radości wielkiej